شیوه های درمان افسردگی

گزینه های درمانی مختلفی برای افسردگی وجود دارد. آنها شامل درمان های روانشناختی، داروها و اقدامات کلی مانند تکنیک های آرام سازی هستند. گزینه های مختلف درمانی اغلب با هم ترکیب می شوند.

افسردگی یکی از شایع ترین بیماری های روانی است. در طول یک دوره افسردگی، افراد احساس می کنند برای هفته ها یا ماه ها در یک گودال عمیق و تاریک هستند و اغلب نمی توانند راهی برای خروج ببینند. در افسردگی مزمن، علائم سال ها ادامه دارد. درمان می تواند دوره های افسردگی را کوتاه کرده و علائم را تسکین دهد. همه اینها در طی فرایند مشاوره افسردگی انجام می گیرد.

آیا افسردگی همیشه نیاز به درمان دارد؟
اگر فردی افسردگی خفیف دارد یا تازه شروع شده است، یک گزینه این است که صبر کنید و ببینید که آیا علائم دوباره بدون درمان از بین می روند یا خیر. این رویکرد "انتظار مراقب" به این معنی نیست که علائم نادیده گرفته می شوند و هیچ کاری انجام نمی شود. مهم است که با پزشک در تماس باشید و قرار ملاقات های منظمی داشته باشید تا در مورد احساس خود و چگونگی کنار آمدن با این وضعیت صحبت کنید. اگر علائم بدتر شوند یا چند هفته طول بکشند، ممکن است نیاز به درمان بیشتر باشد.

همچنین برای افراد مهم است که بتوانند با دیگران صحبت کنند. شرکا، دوستان و خانواده نقش بسیار مهمی در اینجا دارند. مراکز پشتیبانی و اطلاعات نیز می توانند کمک و راهنمایی ارائه دهند. گاهی اوقات صحبت با افرادی که تجربیات مشابهی را پشت سر گذاشته اند، به عنوان مثال در یک گروه پشتیبانی، می تواند کمک کننده باشد.

به ویژه در افسردگی متوسط یا شدید، معمولاً درمان فوری بسیار مهم است زیرا علائم بسیار ناراحت کننده هستند و می توانند مدت زیادی طول بکشند. این همچنین در صورتی صدق می کند که فردی افسردگی مزمن داشته باشد یا به فکر آسیب رساندن یا کشتن خود باشد (خودکشی).

درمان چقدر طول می کشد؟
بین مراحل مختلف درمان که تحت عنوان درمان "حاد"، "ادامه" و "نگهداری" (پیشگیری از عود) شناخته می شود، تمایز قائل می شود. درمان حاد معمولاً شش تا هشت هفته طول می کشد. هدف این است که

علائم را به اندازه کافی تسکین دهید تا فرد بتواند دوباره با زندگی روزمره کنار بیاید و
باعث می شود علائم زودتر از بین بروند و از تأثیر بیشتر افسردگی بر زندگی آنها جلوگیری کنید.
مرحله بعدی درمان را ادامه درمان می نامند. این معمولا چهار تا نه ماه طول می کشد. هدف از ادامه درمان این است که

علائم را بیشتر تسکین دهید، تا زمانی که از بین بروند، و
پیشرفت حاصل از درمان را حفظ کنید.
برای افرادی که در معرض خطر بالای افسردگی مکرر هستند، درمان طولانی مدت ممکن است به منظور جلوگیری از عود در نظر گرفته شود. این «پیشگیری از عود» گاهی اوقات می تواند برای سال ها ادامه داشته باشد برای مثال، اگر علایم با وجود درمان حاد و ادامه دار به طور کامل ناپدید نشده باشند، یا اگر شرایط شخصی بیمار هنوز بسیار دشوار است. افرادی که افسردگی مزمن دارند، اغلب سال ها دارو مصرف می کنند.

گزینه های درمان روانشناختی چیست؟
درمان روانشناختی معمولاً شامل صحبت عمیق درباره چیزها و انجام تمرینات رفتاری است. نوع درمان روانشناختی که بیشتر برای افسردگی استفاده می شود، به عنوان درمان شناختی رفتاری شناخته می شود (که اغلب به اختصار "CBT" نامیده می شود). شرکت های بیمه سلامت قانونی در آلمان هزینه های CBT و همچنین سایر درمان های سرپایی، از جمله روانشناسی عمیق و درمان سیستمیک را پوشش می دهند. آنها اغلب توسط درمانگران آموزش دیده ویژه ارائه می شوند.

اگر فردی دچار یک دوره افسردگی حاد باشد، پزشک معمولاً حمایت روانی کوتاه مدت، گاهی همراه با دارو را توصیه می کند. سپس می توانید برای یک دوره کامل درمان سرپایی روانشناختی اقدام کنید.

درمان شناختی رفتاری
در افسردگی، الگوهای فکری منفی مانند شک به خود و احساس گناه اغلب مشکل را بدتر می کند. هدف درمان شناختی رفتاری شکستن این الگوها ذره ذره است تا افراد احساس بهتری نسبت به خود داشته باشند.

درمان شناختی رفتاری دو رویکرد درمانی را ترکیب می کند:

شناخت درمانی: شناخت درمانی بر این ایده استوار است که مشکلات اغلب کمتر توسط خود چیزها و موقعیت ها ایجاد می شوند، بلکه بیشتر به دلیل اهمیتی است که افراد به آنها می دهند. بنابراین تغییر نحوه نگاه مردم به چیزها می تواند گام مهمی باشد.
رفتاردرمانی: رفتاردرمانی بر این فرض استوار است که رفتار آموخته شده و همچنین می توان آن را فراگرفت. هدف رفتاردرمانی شناسایی الگوهای مخرب رفتار، سپس کار بر روی آنها و تغییر آنهاست.
هدف درمان شناختی رفتاری آگاهی بیشتر از افکار، نگرش ها و انتظارات خود است. این امر امکان شناسایی باورهای نادرست و ناراحت کننده و سپس تغییر آنها را فراهم می کند.

رویکردهای روانکاوی
رویکردهای روانکاوی شامل روان درمانی تحلیلی و روش های مبتنی بر روان شناسی عمق است. آنها بر این باور هستند که درگیری های حل نشده و ناخودآگاه می توانند باعث افسردگی شوند. هدف این است که با صحبت با یک درمانگر، مسائل ناشناخته قبلی را شناسایی کرده و روی آنها کار کنید. افرادی که درمان روانکاوی دارند باید برای رویارویی با تجربیات بالقوه دردناک گذشته آماده باشند. روانکاوی معمولاً بیشتر از رویکردهای مبتنی بر روانشناسی عمق طول می کشد.

درمان سیستمیک
رویکردهای درمانی سیستمیک اهمیت زیادی به روابط بین افراد قائل هستند - به عنوان مثال، در خانواده، گروه دوستان یا محل کار. این روابط می تواند در ایجاد افسردگی نقش داشته باشد. برای مثال، درمان ممکن است شامل تلاش برای بهبود ارتباطات درون خانواده باشد. هدف کاهش علائم افسردگی است.

چگونه یک روان درمانگر پیدا کنم؟
پزشکان خانواده اغلب یک روان درمانگر خاص را توصیه می کنند. اما می توانید با مطب خصوصی روان درمانگر یا روانپزشک نیز تماس بگیرید. در آلمان، انجمن پزشکان قانونی بیمه سلامت (Kassenärztliche Vereinigung) می تواند به شما در گرفتن وقت ملاقات کمک کند.

شما می توانید یک قرار اولیه در یک مطب روان درمانی بدون ارجاع توسط پزشک یا ارسال درخواست به بیمه گر خود داشته باشید. در موارد اضطراری، می توانید با خدمات اورژانسی، کلینیک های روان درمانی سرپایی در بیمارستان ها و همچنین بیمارستان های روان پزشکی یا روان تنی به مراکز روانپزشکی مراجعه کنید.

برای اینکه روان درمانی سرپایی موثر واقع شود، یافتن روان درمانگری که بتوانید به او اعتماد کنید و با او احساس راحتی کنید، بسیار مهم است. در آلمان، سه تا پنج جلسه اول روان درمانی در یک محیط سرپایی به عنوان جلسات آزمایشی در نظر گرفته می شوند تا ببینند آیا شیمی بین مراجع و درمانگر درست است و آیا مراجع از رویکرد درمانی درمانگر راضی است یا خیر.

چه زمانی داروهای مختلف در نظر گرفته می شوند؟
دارو در افسردگی خفیف کمکی نمی کند. ممکن است دلایل خوب دیگری برای عدم مصرف دارو (در ابتدا) وجود داشته باشد. به عنوان مثال، علائم گاهی اوقات بدون داروهای ضد افسردگی پس از مدت کوتاهی بهتر می شوند. عوارض جانبی احتمالی نیز هنگام تصمیم گیری در مورد مصرف یا عدم مصرف داروهای ضد افسردگی نقش دارند.

اما ممکن است علائم آنقدر بد باشد که استفاده از دارو منطقی باشد. این امر به ویژه در مورد افرادی که افسردگی شدید و مرتباً تکرار شونده دارند صادق است - به خصوص اگر به فکر آسیب رساندن به خود یا خودکشی هستند. گاهی اوقات افراد تنها زمانی قادر به شروع درمان روانشناختی هستند که علائم آنها به دلیل مصرف دارو کمی بهبود یابد.

داروهای ضد افسردگی
داروها و گروه های مختلفی از داروها به عنوان داروهای ضد افسردگی طبقه بندی می شوند. آنها می توانند اثر بهبود خلق و خو و افزایش انگیزه داشته باشند. داروهای ضد افسردگی اغلب در ترکیب با درمان روانشناختی استفاده می شوند. اما معمولا چند روز یا چند هفته طول می کشد تا داروهای ضد افسردگی شروع به کار کنند. در افسردگی حاد، آنها باید هر روز برای چندین هفته یا ماه قبل از شروع اثر قابل توجه مصرف شوند. این اغلب با ادامه درمان، که چهار تا نه ماه طول می کشد، دنبال می شود. مدت زمانی که افراد دارو مصرف می کنند به عواملی مانند علائم و خطر ابتلا به یک دوره افسردگی دیگر بستگی دارد. برخی از افراد برای جلوگیری از حملات بیشتر افسردگی، سال ها از داروهای ضد افسردگی استفاده می کنند.

عوارض جانبی احتمالی داروهای ضد افسردگی شامل خشکی دهان، سردرد و احساس ضعف، بی قراری و کاهش میل جنسی است. اینها معمولاً در چند هفته اول مصرف داروهای ضد افسردگی ایجاد می شوند. اینکه آیا فردی عوارض جانبی دارد یا نه، چه عوارض جانبی دارد و چقدر عوارض جانبی دارد به دارو و دوز خاصی که استفاده می شود بستگی دارد.

واکنش افراد مختلف به دارو نیز کمی متفاوت است. به همین دلیل مهم است که در حین مصرف دارو به طور منظم به پزشک مراجعه کنید، تا آنها بتوانند ببینند اوضاع چگونه پیش می رود و در صورت لزوم درمان را تنظیم کند. در پایان درمان، دوز داروهای ضد افسردگی به تدریج در طی چند هفته کاهش می یابد. اگر فردی مصرف داروهای ضد افسردگی را به طور ناگهانی متوقف کند، ممکن است (به طور موقت) دچار مشکلات خواب، حالت تهوع یا بی قراری شود. قطع مصرف دارو به محض شروع احساس بهبودی بدون مشورت با پزشک می تواند خطر بازگشت افسردگی را افزایش دهد.

محصولات گیاهی
رایج ترین و شناخته شده ترین داروهای گیاهی برای درمان افسردگی از خار مریم ساخته شده است. این محصولات اغلب برای درمان افسردگی خفیف استفاده می شوند. برخی از آنها برای درمان افسردگی متوسط نیز استفاده می شود.

برخی از محصولات مخمر سنت جان برای افسردگی متوسط باید توسط پزشک تجویز شود. هنگام در نظر گرفتن مصرف فرآورده های سنت جانز بدون نسخه (یا بیشتر داروهای گیاهی دیگر)، مهم است که توجه داشته باشید که طیف گسترده ای از محصولات با دوزها و مواد بسیار متفاوت در بازار وجود دارد. بسیاری از محصولات مخمر سنت جان فقط مقدار کمی از عصاره را در خود دارند. محصولات گیاهی می توانند عوارض جانبی داشته باشند و با سایر داروها نیز تداخل داشته باشند، بنابراین مهم است که قبل از مصرف خار مریم با پزشک مشورت کنید.

آیا گزینه های درمانی دیگری وجود دارد؟
بسیاری از درمان ها و استراتژی های دیگر به افراد مبتلا به افسردگی ارائه می شود. اما بسیاری از اینها به وضوح ثابت نشده اند که به کاهش علائم کمک می کنند. برخی از آنها می توانند مکمل یا جایگزین مفیدی برای درمان های دیگر در شرایط خاص باشند.

تکنیک های آرام سازی و یوگا
شواهدی وجود دارد که نشان می دهد تکنیک های آرام سازی می تواند به کاهش افسردگی خفیف تا متوسط کمک کند. اینها شامل رویکردهایی مانند آرام سازی پیشرونده عضلانی، تمرین اتوژنیک، موسیقی درمانی و یوگا است. اما آنها به اندازه درمان های دیگر مانند درمان شناختی رفتاری موثر نیستند. با این حال، روان درمانگران گاهی اوقات تکنیک های آرام سازی را به عنوان بخشی از درمان آموزش می دهند.

ورزش و ورزش
ورزش و ورزش مانند پیاده روی نوردیک، آهسته دویدن، دوچرخه سواری، شنا یا پیاده روی اغلب برای تسکین یا پیشگیری از افسردگی توصیه می شود. بسیاری از مردم متوجه می شوند که فعالیت بدنی خلق و خوی آنها را بهبود می بخشد و به آنها انرژی بیشتری می دهد، و همچنین مشخص شده است که در برخی افراد نیز به کاهش افسردگی کمک می کند. اما تحقیقات همچنین نشان داده است که فعالیت بدنی معمولاً تأثیر زیادی در افراد مبتلا به افسردگی ندارد. و تحقیقات کمی در مورد اینکه آیا مزایای ورزش در طولانی مدت باقی می ماند یا خیر وجود دارد. هر چند ورزش و ورزش می تواند مکمل مفیدی برای درمان های دیگر باشد.

همچنین مشخص نیست که افراد چقدر ممکن است از انواع مختلف ورزش و ورزش سود ببرند. فعالیت بدنی ممکن است لزوماً برای همه انواع افسردگی نیز مناسب نباشد. به عنوان مثال، افرادی که افسردگی شدید دارند اغلب قادر به فعالیت فیزیکی نیستند. توصیه به انجام ورزش بیشتر ممکن است باعث بدتر شدن احساس آنها شود.

نور درمانی
نور درمانی که به عنوان فتوتراپی نیز شناخته می شود، در درمان اختلال عاطفی فصلی (SAD) استفاده می شود. این شکل از افسردگی در برخی از افراد در ماه های تاریک سال تاثیر می گذارد. اگر تصور شود کمبود نور طبیعی روشن بر خلق و خوی آنها تأثیر می گذارد، در اینجا درمان با نور مصنوعی یک گزینه است. نور درمانی شامل نشستن هر روز صبح به مدت نیم ساعت در مقابل یک نور روشن خاص (یک دستگاه نور درمانی) است.

درمان کم خوابی
این درمان شامل محرومیت موقت از خواب بیمار است. آنها یک شب کامل بیدار می مانند و فقط شب بعد می خوابند. تصور می شود که کمبود خواب متابولیسم مغز را تغییر می دهد و این ممکن است منجر به بهبود خلق و خو شود. درمان محرومیت از خواب فقط به منظور بهبود موقت علائم است. می توان از آن در کنار سایر درمان ها استفاده کرد.

درمان تشنج الکتریکی
درمان تشنج الکتریکی معمولاً در بیمارستان و تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. الکترودهایی روی سر بیمار قرار می گیرد و جریان الکتریکی کوتاهی از مغز عبور می کند و باعث تشنج می شود. بیمار نمی تواند چیزی احساس کند زیرا این عمل تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. درمان تشنج الکتریکی معمولاً تنها در صورتی به عنوان یک گزینه درمانی برای افراد مبتلا به افسردگی شدید در نظر گرفته می شود که سایر درمان ها کمکی نکرده باشند.

منبع : https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK279282/